ایستگاه

توی ایستگاه خط واحد به یکی از ستون ها تکیه داده بودم و به مردم نگاه میکردم...آدمهای مختلف...از هر طیفی که فکرشو کنی بود...از دختر پسرهایی که تو ایستگاه با هم قرار گذاشتن گرفته تا دانشجوهایی که از جاهایی مختلف میان...از کارمند اداره ای که دیرش شده و با عجله میخواد همه رو کنار بزنه تا به کارش برسه تا پیر زنی که واسه خرید اومده بوده و حالا با چند تا پاکت خسته و درمونده منتظره که آیا کسی پیدا میشه کمکش کنه یا نه...از زنهای چادری که فقط چشمهاشون معلومه گرفته تا دخترهایی که اگه لباسهایی که تنشونه نبود بهتر بود...آره...همه بودن...همه منتظر...ولی منتظر چی...آدمهایی که خودشون هم نمیدونن واقعا منتظر چی هستن...چه شباهت عجیبی بین زندگی وایستگاه خط واحد هستش ولی یه تفاوت عمده بینشون هست...مقصد اتوبوس معلومه ولی مقصد ما چی!!؟

واقعا ایستگاهی هست که وقتی بهش رسیدی تو دلت بگی خودشه و راضی و خوشبخت از اتوبوس پیاده بشی!!؟